خلافت دار

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خلافت دار. [ خ ِ ف َ ] (نف مرکب ) نگاهدارنده ٔ خلافت . جانشین . نایب : این چور کن هوا لطافت باش وآن چور کن زمین خلافت دار. خاقانی .