خصام

(خِ) [ ع. ] (اِ.) جِ خصم.<BR>۱- دشمنان.<BR>۲- جنگجویان، ستیزه کاران.<br>

(خِ) [ ع. ] (اِ.) جِ خصم. ۱- دشمنان. ۲- جنگجویان، ستیزه کاران.

خصام . [ خ ِ ] (ع اِ) ج ِ خَصم . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از اقرب الموارد). رجوع به خصم شود.

خصام . [ خ ِ ] (ع مص ) مصدر دیگر برای مخاصمه است . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از اقرب الموارد). با کسی خصومت کردن . (زوزنی ). با کسی داوری کردن . (تاج المصادر بیهقی ). داوری، جدال . مجادله . (یادداشت بخط مؤلف ) : او من ینشوء فی الحلیة و هو فی الخصام (قرآن ٤٣ / ١٧). پانزده مربط فیل که او را از بهر ذخیره ٔ ایام و عدت اوقات خصام اندوخته بود بستد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). ♦ اَلَدﱡالخِصام ؛ شدیدالعداوة : و یشهد اﷲ علی ما فی قلبه و هو الدالخصام . (قرآن ٢٠٤/٢).