خاقانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۷۷

خاک شدم در تو را آب رخم چرا بری داشتمت به خون دل خون دلم چرا خوری از سر غیرت هوا چشم ز خلق دوختم پرده روی تو شدم پرده من چرا دری وصل تو را به جان و دل می‌خرم و نمی‌دهی بیش مکن مضایقه زانکه رسید مشتری گه به زبان مادگان عشوه خوش همی دهی گه به شگرفی وتری هوش مرا همی بری عشق تو را نواله شد گاه دل و گهی جگر لاغر از آن نمی‌شود چون بره دو مادری کیسه هنوز فربه است از تو از آن قوی دلم چاره چه خاقنی اگر کیسه رسد به لاغری گرچه به موضع لبت مفتعلن دوباره شد بحر ز قاعده نشد تا تو بهانه ناوری