واژه جو

خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۷۹

/vâže/

گنجور؛ اشعار فارسی

رخسار تو را که ماه و گل بنده اوست لشکرگه آن زلف سر افکنده اوست زلفت به شکار دل پراکنده اوست لشکر به شکارگه پراکنده اوست

معنی خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۷۹ | واژه جو