خابث

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خابث . [ ب ِ ] (ع ص ) بلایه ٔ کربز. (منتهی الارب ). الردی الخداع . (اقرب الموارد). ◄ ناپاک و پلید. ◄ بدکار. ◄ فرومایه . ◄ غدار. (ناظم الاطباء).