حقه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(حُ قِّ) [ ع. حقة ]<BR>۱- (اِ.) ظرف کوچکی برای نگهداری جواهر یا اشیاء دیگر.<BR>۲- کوزه مانندی کوچک از جنس سفال یا چینی که روی آن سوراخ ریزی دارد، آن را به سر وافور نصب می‌کنند برای کشیدن تریاک.<BR>۳- (ص.) حیله گر، زرنگ.<br>

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بامبول، دوزوکلک، کلک حیله، خدعه، ریب، فریب، گول، مکر، نیرنگ شعبده، تردستی، زرنگی، شگرد، فند