حق پرست
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حق پرست . [ ح َ پ َ رَ ](نف مرکب ) پرستنده ٔ حق . خداپرست . عابد : یکی پارسازاده ٔ حق پرست فتادش یکی خشت زرین به دست . سعدی . نکونام و صاحبدل و حق پرست خط عارضش خوشتر از خط دست . سعدی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی