حسن اسوانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن اسوانی . [ ح َ س َ ن ِ اَ ] (اِخ ) ابن علی بن قاضی رشید ابراهیم بن حسین بن زبیر غسانی، مکنی به ابومحمداهل اسوان مصر و ملقب به قاضی مهذب بود. در ٥١٦ هَ . ق . درگذشت . او راست : «تفسیر القرآن » در پنجاه جزء و دیوان شعر و «الانساب ». (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٩).