حسن ادب

حسن ادب . [ ح ُ ن ِ اَ دَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خوش رفتاری کردن : منظور خردمند من آن ماه که او را با حسن ادب شیوه ٔ صاحب نظری بود. حافظ.