حثل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حثل . [ ح َ ] (ع اِ مص ) بدشیرخوردگی کودک . ◄ تبه حالی . ◄ (اِ) فرومایه و بلایه از هر چیزی . و منه الحدیث : اعوذبک أن أبقی فی حثل من الناس . (منتهی الارب ). حثالة.
حثل . [ ح ِ ] (ع ص ) لاغر و باریک اندام . (منتهی الارب ).