حتم

(حَ) [ ع. ] (ص.) لازم، بایسته.<br>

(حَ) [ ع. ] (ص.) لازم، بایسته.

(حَ) [ ع. ] (مص ل.) لازم کردن.

حتم . [ ح َ ] (ع مص ) واجب کردن . (ترجمان القرآن ) (دهار) (زوزنی ) (تاریخ بیهقی ). واجب کردن کار بر کسی . (منتخب ). ◄ قضاء. حکم کردن . قضا راندن . ◄ محکم بکردن کار. (تاریخ بیهقی ). محکم کردن . استوار کردن .

حتم . [ ح َ ] (ع ص ) ساده . بی آمیغ. بحت . محت . صرف . و بدین معنی مقلوب محت است . ◄ قضا. ج، حُتوم . ◄ واجب . ناگزیر. لازم . چیزی که بجا آوردن آن واجب باشد: الوترلیس بحتم ِ کالصلوةالمکتوبة (حدیث ). (منتهی الارب ).