حتار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حتار. [ ح ِ ] (ع اِ) غلاف قضیب . (منتهی الارب ). ◄ چین جامه . ◄ سر خریطه . ◄ گرداگرد ناخن . ◄ کناره ٔ گوش . حتار اُذُن ؛ گرداگرد گوش . ◄ هرچه فراز گیرد چیزی را گرد وی . ج، حُتر. ◄ حلقه ٔ دُبُر یا آنچه ما بین دُبُر و قبل است یا خطی که میان خصیتین است . ◄ آب چشم . ◄ گرداگرد چشم . ◄ گوشتی مانند دندان نیش دراقصای دهان شتر. ◄ حلقه های رسن در کناره های خرگاه که طنابها را بدان بندند. (منتهی الارب ).