حبیب کاتب

حبیب کاتب . [ ح َ ب ِ ت ِ ] (اِخ ) (مولانا...) شخصی ادیب لبیب، و در صنعت کتابت شهرت دارد و خویش مولانا فتح اﷲکاتب است و این شعر از اوست : چو بلبل با غم گل چهره ٔ خود شادیی دارم قدش را بنده ام و ز سرو باغ آزادیی دارم . رجوع به بهشت هشتم ذیل ترجمه ٔ مجالس النفائس ترجمه ٔ حکیم شاه قزوینی چ تهران ١٣٢٠ هَ . ق . ص ٣٩٤ شود.