حبسگاه
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حبسگاه . [ ح َ] (اِ مرکب ) محبس . زندان . سجن . دوستاق : وز بهر حبس گاه چو مارم همی فسای . مسعودسعد. یارب از این حبسگاه باز رهانش که هست شروان شرالبلاد خصمان شرالدواب . خاقانی . که خود زبان ِ زبانی بحبسگاه جحیم دهد جواب یواجب که اخسئوافیها. خاقانی .