حانة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حانة. [ ن َ ] (اِخ ) نقطه و محلی است در حدود خابور و نصیبین، که آب هرماس از آن می گذرد. رجوع به نزهةالقلوب ص ٢٢٦ شود.
حانة. [ حان ْ ن َ ] (ع ص ) نعت فاعلی مؤنث از حنین . ◄ ناقه که از جدایی بچه ٔ خود بنالد. ◄ ناقة: ما له حانة و لا آنة؛ او را نه ناقه ونه گوسفند است ؛ ای لا ناقة و لا شاة. (منتهی الارب ).
حانة. [ ن َ ](معرب، اِ) معرب خانه . ◄ دکان می . (منتهی الارب ). دکان می فروش . (مهذب الاسماء). خانه ٔ خَمّار.میخانه . (زمخشری ). دکان خمار و غیر او. میکده . خراب گاه . دکان شراب . ج، حانات . (زمخشری ) (منتهی الارب ).