جمال الدین خسروی

جمال الدین خسروی . [ ج َلُدْ دی ن ِ خ ُ رُ ] (اِخ ) عوفی وی را در شمار شاعران غزنین آورده و گوید: جمال الدین ابوبکربن مساعد شاعری معنوی بود در دولت خسرو ملک اقبالها دید و در اوایل ایام سلطنت معزی قبول یافته و شمال جلال و قبول آن خورشید صبامرکب بدو تاخته، در مدح سلطان شهید اشعاری دارد این چند بیت از آن انتخاب میشود : تا عروس حسن تو از لطف زیور میکشد شاه دل را عشق تو بر تخت جم برمیکشد آب رویت را چمن از تحفه بر رخ میزند خاک پایت را فلک از دیده بر سر میکشد گوهر نوشین تو در لعل لولو می نهد سوسن سیمین تو از لاله عنبر میکشد نوبت لطف و کمالت بر زمین گل میزند رایت حسن و جمالت بر فلک خور میکشد. رجوع به لباب الالباب ص ٥٤١ شود.