جفت آوردن

جفت آوردن . [ ج ُ وَ دَ ] (مص مرکب ) پیوستن و متصل کردن . (ناظم الاطباء). قرین کردن دو چیز را با یکدیگر : دو گوهر یکی آتش و دیگر آب بدل یک ز دیگر گرفته شتاب تو خواهی که برخیره جفت آوری همی باد را در نهفت آوری . فردوسی . ◄ زوج آوردن . (ناظم الاطباء). کسی را به همسری گرفتن . کسی را جفت خویش قرار دادن . ◄ در بازی نرد، آوردن دو مهره است که شماره ٔ نقطه های آنها یکسان باشد مانند جفت یک (که گاه جفت کور و دوکور هم گویند) و جفت سه و جفت چهار و جفت پنج و جفت شش .