جامی | هفت اورنگ | سلسلةالذهب | دفتر اول | بخش ۸۲ - حکایت نحوی و عامی و صوفی که هر کدام از الفاظ و عباراتی که میان ایشان گذشت مناسب فهم و حال خویش معنی دیگر خواستند

نحویی گفت در حضور عوام «کان» گه ناقص است و گاهی تام تام از اسم بهره ور باشد لیک همواره بی‌خبر باشد وان که ناقص بود خبردار است خبرش همچو اسم ناچار است عامیی بانگ برکشید که هی مولوی قول منعکس تا کی بی‌خبر را به عکس خوانی تام با خبر را به نقص رانی نام تام آن کس بود که با خبر است ناقص آن کز خبر نه بهره ور است خبر آمد دلیل آگاهی جهل برهان نقص و گمراهی پیش ارباب دانش و عرفان کی بود این تمامی آن نقصان صوفیی بود دور بنشسته عقد صحبت ز خلق بگسسته لب گشاد و در حقیقت سفت گفت خوش نکته‌ای که نحوی گفت کامل و تام آن بود الحق که در اسم حق است مستغرق ساخت حق ز اسم خویش بهره ورش نیست از حال ماسوا خبرش وان که ناقص فتاد اسم خدا نکندش بی‌خبر ز غیر و سوا نشود محو اسم حق اثرش باشد از غیر اسم حق خبرش متکلم سه و کلام یکی نیست کس را درین مقام شکی هر کسی زان کلام کامده پیش معنیی خواسته مناسب خویش وین خلافی که می‌شود مفهوم هست ناشی ز اختلاف فهوم