جامی | هفت اورنگ | سبحه‌الابرار | بخش ۳۵ - حکایت آن فرو رفته به چاه جاه که از دست دوک ریسی رشته عنایتش به چنگ افتاد و کمند نجات او گشت

می‌شد اندر حشم حشمت و جاه پادشاوار وزیری در راه گرد او حلقه مرصع کمران موکبش ناظم عالی گهران دیدن حشمت او باده اثر چشم نظارگیان مست نظر هر که آن دولت و شوکت نگریست بانگ برداشت که این کیست این کیست بود چابک زنی آنجا حاضر گفت تا چند که این کیست آخر رانده‌ای از حرم قرب خدای کرده در کوکبه دوران جای خورده از شعبده دهر فریب مبتلا گشته به این زینت و زیب زیر این دایره پر خم و پیچ مانده‌ای از همه محروم به هیچ آمد آن زمزمه در گوش وزیر داشت در سینه دلی پند پذیر بر هدف کارگر آمد تیرش صید شد کوه سپر نخجیرش همه اسباب وزارت بگذاشت به حرم راه زیارت برداشت بود تا بود در آن پاک حریم همچو پاکان به دل پاک مقیم ای خوش آن جذبه که ناگاه رسید زخم آن بر دل آگاه رسید صاحب جذبه ز خود باز رهد وز بد و نیک خرد باز رهد جای در کعبه امید کند روی در قبله جاوید کند