جامی | هفت اورنگ | خلاصه | یوسف و زلیخا | بخش ۹ - بیدار شدن زلیخا از خواب و نهفتن اندوه خود از پرستاران

سحر چون زاغ شب پرواز برداشت خروس صبحگاه آواز برداشت سمن از آب شبنم روی خود شست بنفشه جعد عنبر بوی خود شست زلیخا همچنان در خواب نوشین دلش را روی در مهراب دوشین نبود آن خواب خوش، بیهوشی‌ای بود ز سودای شب‌اش مدهوشی‌ای بود کنیزان روی بر پایش نهادند پرستاران به دستش بوسه دادند نقاب از لاله سیراب بگشاد خمارآلوده چشم از خواب بگشاد گریبان، مطلع خورشید و مه کرد ز مطلع سرزده، هر سو نگه کرد ندید از گلرخ دوشین نشانی چو غنچه شد فرو در خود زمانی بر آن شد کز غم آن سرو چالاک گریبان همچو گل بر تن زند چاک ولی شرم از کسان بگرفت دستش به دامان صبوری پای بست‌اش فرو می‌خورد چون غنچه به دل خون نمی‌داد از درون یک شمه بیرون دهانش با رفیقان در شکرخند دلش چون نیشکر در صد گره، بند زبانش با حریفان در فسانه به دل از داغ عشق‌اش صد زبانه نظر بر صورت اغیار می‌داشت ولی پیوسته دل با یار می‌داشت دلی کز عشق در دام نهنگ است ز جست و جوی کام‌اش، پای لنگ است برون از یار خود کامی ندارد درونش با کس آرامی ندارد اگر گوید سخن، با یار گوید وگر جوید مراد، از یار جوید هزاران بار جانش بر لب آمد که تا آن روز محنت را شب آمد شب آمد سازگار عشقبازان شب آمد رازدار عشقبازان چو شب شد روی در دیوار غم کرد به زاری پشت خود چون چنگ خم کرد ز ناله نغمه جانکاه برداشت به زیر و بم فغان و آه برداشت که: «ای پاکیزه گوهر! از چه کانی؟ که از تو دارم این گوهرفشانی دلم بردی و نام خود نگفتی نشانی از مقام خود نگفتی نمی‌دانم که نامت از که پرسم کجا آیم مقامت از که پرسم اگر شاهی، تو را آخر چه نام است؟ وگر ماهی، تو را منزل کدام است؟ مبادا هیچ کس چون من گرفتار! که نی دل دارم اندر بر نه دلدار کنون دارم من در خواب مانده دلی از آتشت در تاب مانده گلی بودم ز گلزار جوانی تر و تازه چو آب زندگانی به یک عشوه مرا بر باد دادی هزارم خار در بستر نهادی» همه شب تا سحرگه کارش این بود شکایت با خیال یارش این بود چو شب بگذشت، دفع هر گمان را بشست از گریه چشم خون‌فشان را به بالین رونق از گلبرگ‌تر داد به بستر جان ز سرو سیمبر داد شب و روزش بدین آیین گذشتی سر مویی ازین آیین نگشتی