جادوفریب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جادوفریب . [ ف ِ / ف َ ] (نف مرکب ) فریبنده ٔ جادو. آنکه یا آنچه جادوگر را بفریبد. آنکه جادوگر را افسون کند : بتی شمن کُش، جادوفریب و سحرنما برخ بهار بهار و بمهر باد خزان . ابوالحسن بهرامی . زعطر خویش همی بند جادوئی سازد دو زلف کوته جادوفریب دلبررا. معزی . ای مسلمانان فغان زین نرگس جادوفریب کو بیک ره برد از من صبر و آرام و شکیب . سعدی .