توهق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
توهق . [ ت َ وَهَْ هَُ ] (ع مص ) متحیر ومضطر کردن کسی را در سخن به چیزی حیرتناک : توهق فلاناً فی الکلام . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). توهر. (اقرب الموارد). رجوع به توهر شود. ◄ سخت گرم شدن سنگ ریزه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).