توفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
توفة. [ ت َ ف َ ] (ع اِ) لغزش و خطا. یقال : طلب علی توفة.ج، توفات . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).
توفة. [ ف َ ] (ع اِ) مافیه توفة و لاتافة؛ نیست در آن عیب یا زیادتی یا حاجت یا درنگ و کاهلی . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).