تورات
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تُ) [ ع. توراة ] (اِ.)<BR>۱- به معنی اخص، به اسفار خمسة عهد عتیق (تکوین، خروج، احبار، عدد و تثنیه)، انبیا (ابراهیم، اسحاق، یعقوب و ایام بنی اسراییل در برسینا) و توصیههای موسوی در اخلاق و شرایع اطلاق میشود.<BR>۲- همة کتاب مقدس را به خطا تورات نامند.<br>