واژه جو

توبه گری

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

توبه گری . [ ت َ / تُو ب َ / ب ِ گ َ ] (حامص مرکب ) توبه کردن . بازگشتن از گناه : همه ٔ روزه مرا توبه گری درخور بود روزه بگذشت و کنون نیست مرا آن درخور. فرخی . رجوع به توبه و دیگر ترکیبهای آن شود.

معنی توبه گری | واژه جو