تندیاز
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تُ) (ص فا.) زودرس، زودیاب.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تُ) (ص فا.) زودرس، زودیاب.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تندیاز. [ ت ُن ْدْ] (نف مرکب ) سریعالسیر. تیزتک . پرسرعت : نشست از بر باره ٔ تندیاز همی رفت با وی بسی رزمساز. فردوسی .