تندتاز

تندتاز. [ ت ُ ] (نف مرکب ) سریعالسیر. سخت دونده . تیزتک : نشست از بر باره ٔ تندتاز همی رفت و با او بسی رزمساز. فردوسی . همانگه پدید آمد از دشت باز سپهبد برانگیخت آن تندتاز. فردوسی . ◄ خشمناک و غضبناک و پر از خشم . (ناظم الاطباء). رجوع به تند شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی