تقذیع

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تقذیع. [ ت َ ] (ع مص ) پلیدی آلودن جامه را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).