تفکیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تفکیه . [ ت َ ] (ع مص ) خوش منشی نمودن با کسی به سخن شیرین و لطیف .(منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ میوه آوردن جهت قوم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). میوه خورانیدن قوم را. (از اقرب الموارد).