تفظیع

/vâže/

فرهنگ فارسی معین

(تَ) [ ع. ] ۱- (مص م.) فظیع گردانیدن، زشت و سخت کردن. ۲- به زشتی نسبت دادن. ۳- (اِمص.) زشتی، شناعت ؛ ج. تفظیعات.