تفأل
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ فَ أُ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) فال زدن.<BR>۲- (اِمص.) فال گویی، فال اندازی.<BR>۳- (اِ.) فال، شگون. ج. تفألات.<br>
(تُ) (اِ.) آب دهن که از اثر مزة چیزی به هم رسد، تف.<br>
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ فَ أُ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) فال زدن.<BR>۲- (اِمص.) فال گویی، فال اندازی.<BR>۳- (اِ.) فال، شگون. ج. تفألات.<br>
(تُ) (اِ.) آب دهن که از اثر مزة چیزی به هم رسد، تف.<br>