تغزل

(تَ غَ زُّ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) غزل سرایی کردن، شعری عاشقانه گفتن.<BR>۲- عشق ورزیدن.<BR>۳- (اِمص.) غزل سرایی.<br>

(تَ غَ زُّ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) غزل سرایی کردن، شعری عاشقانه گفتن. ۲- عشق ورزیدن. ۳- (اِمص.) غزل سرایی.

تغزل . [ ت َ غ َزْ زُ ] (ع مص ) عشق نمودن . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ). بتکلف مغازلت نمودن و عشق کردن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ (اِ) تغزل بر قسمت اول قصیده ای اطلاق شود که در آن مضامین غزلی و عشقی باشد و سپس شاعر به مدح یا موضوع دیگری گریز بزند و غزل ٥ تا ١٣ یا ١٥ بیت است که همه ٔ مضامین آن عاشقانه باشد. قسمت نخست همچون تغرلات فرخی و انوری و عنصری و جز آنان که بویژه فرخی در تغزل سرایی سرآمد همگان است و قسمت دوم همچون غزلیات سعدی و حافظ و دیگران و رجوع به غزل شود.

تعشق، عشق‌ورزی، غزل‌سرایی، مغازله عشق‌بازی کردن، مغازله کردن شعر عاشقانه گفتن