تعطیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ) [ ع. ] (مص م.)خوشبو گردانیدن، عطر زدن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تَ) [ ع. ] (مص م.)خوشبو گردانیدن، عطر زدن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تعطیر. [ ت َ] (ع مص ) خوشبوی کردن . (دهار) (غیاث اللغات ) (از اقرب الموارد) (از آنندراج ). معطر ساختن و پراکنده نمودن بوهای خوش . (ناظم الاطباء). و رجوع به تعطر شود.