تعادل

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(تَ دُ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) با هم برابر شدن. ۲- (اِمص.) برابری. ۳- هنگامی جسمی در تعادل است که منتجة همة نیروهای وارد بر آن برابر صفر باشد (فیزیک). ۴- وضعیتی که شخص در آن حالت مطلوب و طبیعی دارد و در برابر محرک‌ها واکنش طبیعی از خود نشان می‌دهد (روانشناسی). ۵- کامل نشدن واکنش شیمیایی در اثر پیدایش واکنش معکوس که در پایان دو واکنش با سرعت مساوی انجام می‌گیرد و دستگاه بی تغییر می‌ماند (شیمی). ۶- تناسب (هنر).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

اعتدال، بالانس، برابری، تساوی، تراز، ترازمندی، توازن، معادله، موازنه، همانی، هم‌چندی برابر شدن، معادل‌بودن