ترکیز

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

ترکیز. [ ت َ ] (ع مص ) سپوختن نیزه را در زمین . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از المنجد).