ترکن

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

ترکن . [ ت َ رَک ْ ک ُ ] (ع مص ) استوار گردیدن و صاحب وقار شدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).