تخکلون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تخکلون . [ ت َ ک َ ] (اِ) گردوی سختی که مغز آن از پوست خارج نشود. (از لسان العجم شعوری ج ١ ورق ٢٨٦ ب ) : مشو ممسک مال و سخت درون نیاید بکار کسی تخکلون . میر نظمی (از شعوری ایضاً). و رجوع به تخکلول و تخکلوز و نخکله شود.