تخفیش
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تخفیش . [ ت َ ] (ع مص ) ویران کردن چیزی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ویران کردن بناء را. (اقرب الموارد) (المنجد). ◄ بر زمین افکندن کسی را و پاسپر کردن او. ◄ ضعیف شدن بدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (اقرب الموارد) (المنجد). ◄ چسبیدن به زمین . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (المنجد).