تخاصر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تخاصر. [ ت َ ص ُ ] (ع مص ) دست یکدیگر بگرفتن در رفتن . (زوزنی ) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). گرفتن بعضی دست بعضی دیگر را. (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). یقال : ذهب القوم متخاصرین . (اقرب الموارد).