تحویة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تحویة. [ت َح ْ ی َ ] (ع مص ) گرد کوهان شتر گلیم نهادن نشستن را. (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). ◄ مجتمع گردانیدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (قطر المحیط). ◄ مستدیر کردن . ◄ حلقه شدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).