تحاج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تحاج . [ ت َ حاج ج ] (ع مص ) با هم خصومت کردن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (قطر المحیط) (اقرب الموارد). ◄ حجت آوردن و حجت گرفتن . (آنندراج ). با یکدیگر حجت آوردن . (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ).