تبوج

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تبوج . [ ت َ ب َوْ وُ] (ع مص ) سخت درخشیدن برق . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).