تبضیع

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تبضیع. [ ت َ ] (ع مص ) قطع کردن . (از اقرب الموارد) (ازقطر المحیط). بریدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).