تبذل

(تَ بَ ذُّ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) بخشیدن، اعطا کردن.<BR>۲- (مص ل.) خوشرویی کردن.<BR>۳- (اِمص.) خوش رویی، گشاده رویی.<br>

(تَ بَ ذُّ) [ ع. ] ۱- (مص م.) بخشیدن، اعطا کردن. ۲- (مص ل.) خوشرویی کردن. ۳- (اِمص.) خوش رویی، گشاده رویی.

تبذل . [ ت َ ب َذْ ذُ ] (ع مص ) ناحفاظی . ناخویشتن داری . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). عمل نفس خویشتن کردن . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). درباختن و نگاه نداشتن چیزی . ◄ بادروزه داشتن خود. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). لباس کهنه پوشیدن . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). بادروزه داشتن جامه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). بادروزه کردن . (تاج المصادر بیهقی ).