تباه کار
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~.) (ص فا.) فاسد، گناهکار.<br>
فرهنگ فارسی معین
(~.) (ص فا.) فاسد، گناهکار.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تباه کار. [ ت َ ] (ص مرکب ) ضایعکار و فاسدکار و خراب کننده . (ناظم الاطباء). تبه کار. که کاری زشت کند. بدکار. طالح . عاصی . مفسد. فاسق . فاجر. سیاه نامه . رجوع به تباه و دیگر ترکیب های آن شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی