تارتاگلیا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تارتاگلیا. (اِ) صورت ظاهری که بازی کنندگان کمدی ایتالیائی بخود دهند. منشاء آن از ناپل است . بکاربرنده ٔ آن نوکری است پرچانه، با گفتاری تند و نامفهوم، دائماً در خشم، چاق و چله، خودستا و ترسو، تنگ نظر و دارای عینکی درشت برنگ آبی . این نمونه در کشور فرانسه کمتر رواج یافته است .
تارتاگلیا. (اِخ ) نیکلاس . نام حقیقی وی «نیکولو فونتانا» می باشد. مساح ایتالیایی در آغاز قرن شانزدهم میلادی . در خانواده ٔ فقیر «برسیا» متولد شد. در سال ١٥٥٧ م . در «ونیز» درگذشت . چندین اثر در رشته ٔ ریاضی از وی باقی مانده است . رجوع به لاروس بزرگ شود.