تاب افکندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تاب افکندن . [ اَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) پیچ و گره انداختن، چین و شکن دادن در ابروان و زلف و گیسو. رجوع به تاب شود. ◄ موجب درد و رنج و آشفتگی شدن . بعذاب افکندن : ز دریا بکنده در، آب افکنیم سر جنگجویان بتاب افکنیم . فردوسی .