تأله

(تَ أَ لِّ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) پرستیدن.<BR>۲- خدا شدن، الاهیت را به خود بستن.<BR>۳- (اِمص.) خداپرستی.<BR>۴- پارسایی.<br>

(تَ أَ لِّ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) پرستیدن. ۲- خدا شدن، الاهیت را به خود بستن. ۳- (اِمص.) خداپرستی. ۴- پارسایی.

تالة. [ ل َ ] (ع اِ) خرمابن ریزه و نهال آن که بریده یا کنده بجای دیگر نشانند. ج : تال . (منتهی الارب ). و رجوع به کشاف اصطلاحات الفنون شود.

تاله . [ ل ِ ه ْ ] (ع ص ) بیخود. سرگشته . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).

تاله . [ ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان الموت بخش معلم کلایه، شهرستان قزوین و در ١٦ هزارگزی خاور معلم کلایه، واقع است . کوهستانی و سردسیر است و ٢٧ تن سکنه دارد. رودخانه ٔ «اتانرود» آن را مشروب سازد و محصول آن غله و شغل اهالی زراعت است و راه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ١).

پارسایی، خداپرستی، زهد، عبادت الوهی شدن، الهی شدن پرستش کردن، پرستیدن متاله شدن