ب

(حر.) دومین حرف از الفبای فارسی که در حساب ابجد برابرِ عدد ۲ می‌باشد.

(بِ) (پیش.) ۱- بر سر اسم درآید (به جای تنوین منسوب عربی) و از آن قید سازد: بیقین = یقیناً. ۲- بر سر اسم و حاصل مصدر درآید و قید سازد: بزودی. ۳- گاه بر سر اسم درآید و آن را صفت سازد: بهوش.