بیما

بیما. [ ب ِ ی َ ] (اِخ ) گویند ناحیه ای است متصل به صعید مصر که در ایام معتضد عباسی یا کمی قبل از آن به دست مسلمانان گشوده شد. (از معجم البلدان ). ◄ آن دسته از اولاد قبطبن مصر (سردودمان قبطیان ) را که در صعید مصر ساکن بوده اند مریس میخواندند و آن دسته را که در سفلای مصر سکونت گزیده بودند بیما میخواندند. (از نخبةالدهر ص ٢٦٦ و عیون الانباء ج ٢ ص ٨٢).